ياحسين

«آن روزها اگر در تاريخ مي­خوانديم كه در زمانه حاكميت حكام جور دست زوار كربلا را در ازاي زيارت قطع مي­كردند و با اين همه هرگز زيارت كربلا تعطيل نشد، امروز تاريخ، صحنه­هايي بس عجيب­تر را به خود مي­بيند».

آري اين روزها به هر عاشقي كه مي­رسي بغض غريبي در دل دارد، كاش دستان تمام شيعيان در جهان را قطع مي­كردند كاش چشمانمان را از ما مي­گرفتند و ما نمي­ديديم آنچه اين بار كافران بر سر خيمه­گاه حسين (ع) آوردند.شايد با خود بينگاري كه زمانه عوض شده و ديگر مجالي براي اين دلتنگي­ها نيست اما كربلا هنوز قلب تپنده تاريخ است تكه­اي از عرش اعلي كه به حرمت حسين بن علي (ع) بر خاك، فرش گسترد و عزت يافت.تو مپندار كه ما عاشقان ثارالله (ع) براي تكه­اي خاك اينگونه فرياد واويلتا سر مي­دهيم. كربلا ميعادگاه عشق­بازي با خداست.پس برادر اگر شوق پرواز داري و زيارت حق را مي­جويي به پا خيز.چكمه­هايت را بپوش ره­توشه­ات را بردار و هجرت كن امام حسين (ع) در صحراي كربلا انتظار تو را مي­كشد.

كتاب گنجينه­هاي آسماني،شهيد آويني

امام خمینی:

شيخ عارف و كامل ما جناب شاه آبادى - روحى فداه - مى فرمودند: شخص ذاكر بايد در ذكر مثل كسى كه به طفل كوچك ، كه زبان باز نكرده ، مى خواهد تعليم كلمه را كند تكرار مى كند تا اينكه او به زبان مى آيد و كلمه را ادا مى كند. پس از آنكه او اداى كلمه را كرد، معلم از طفل تبعيت مى كند و خستگى آن تكرار برطرف مى شود و گويى از طفل به او مددى مى رسد همين طور كسى كه ذكر مى گويد بايد به قلب خود كه زبان ذكر باز نكرده ، تعليم ذكر كند و نكته تكرار اذكار آن است كه زبان قلب گشوده شود و علامت گشوده شدن زبان قلب آن است كه زبان از قلب تبعيت كند و زحمت و تعب تكرار مرتفع شود. اول زبان ذاكر بود، و قلب به تعليم و مدد آن ذاكر شد و پس از گشوده شدن زبان قلب ، زبان از آن تبعيت كرده ، به مدد آن يا مدد غيبى متذكر مى شود

منبع:چهل دستورالعمل برگزیده از آثارامام خمینی قدس سره 

صبا كو آن امير كاروان را         مراعاتي كند اين ناتوان را

«الحمدلله رب العلمين»

الله در فاتحه مكرر نيست

اسماي الهي معرف صفات جمالي و جلالي ذات اقدس حق­اند و اين اسماء به اعتبار جامعيت بعضي را بر بعض فضل و مزيت و مرتبت است تا منتهي مي­شوند به كلمه مباركه­ي جلاله كه الله ذاتي است.«بسم الله الرحمن الرحيم» و همين الله ذاتي به برهان توحيد در ذات و در الهيت بحسب وجود، الله وصفي است كه رب عالمين است «الحمدلله رب العلمين» لذا الله در فاتحه مكرر نيست و اسم جلاله اسم اعظم و كعبه­ي جميع اسماء است كه همه در حول او طائف­اند همچنين مظهر اسم اعظم و تجلي اتمّ آن انسان كامل كه كعبه­ي همه است و فردي از او شايسته­ترنيست، پس انسان كامل اسم اعظم الهي است و بعضي از بزرگان فرموده­اند: «علم، اسم اعظم الهي است».و يكي از اكابر اهل معني گفت: «عقيده دارم يقين اسم اعظم الهي است».همه حقّ است و به حسب وجود عيني يك چيز بيش نيستند هرچند به حسب مفهوم متعدّدند.

در فص ثمين آدمي منقوش است-وچه خوش نقشي نموده از خط يار-كه:

اين كون جامع به نام (انسان و خليفه) ناميده شد و اما انسانيت او پس براي عموميت نشئه­ي اوست كه همه حقايق را داراست و او براي حق تعالي به منزله­ي مردمك چشم از چشم است كه بوسيله او همه چيز را مي­بيند و اوست كه از او به بصر تعبير شده است پس براي همين است كه انسان ناميده شده است چون بوسيله اوست كه خداوند به آفريده­هايش نظر مي­كند پس آنها را مورد رحمت قرار مي­دهد.

«هو»

قرآن صد و چهارده سوره است و سوره­ها از آيات و آيات از كلمات و كلمات از حروف و حروف از الف و الف از نقطه و جميع علوم بلكه جميع اشياء، صورت تركيبي و تأليفي حروف­اند و حروف صورت متفرقه الف و الف صورت تكرار و تفرقه نقطه كه در سير و حركت، متكثر گشت كه: العلم نقطه كثرها الجاهلون.

...

چنانكه اشاره كرديم صورت تأليفي جميع اشياء منتهي به نقطه مي­شود كه از سير و حركت متكثر گشت كه ظهور و اظهار حكم وحدت است در عين كثرت كه از آن تعبير به حركت وجوديه و ايجاديه و نيز تعبير به نكاح ساري مي­كنند كه حب و عشق منشأ پيدايش همه است.اين بنده(علامه حفظه الله) گفته است:

پرتو نور جاودانه­ي عشقم        موج درياي بي­كرانه­ي عشقم

و غايت حركت ايجادي، ظهور حق است در مظهر تام مطلق كه شامل جميع جزئيات مظاهر است و اين مظهر تام، انسان كامل است كه عالم صورت حقيقت او است و خود غايت حركت ايجادي است لذا هيچ­گاه زمين خالي از حجت نمي­شود.اين ظهور كثرت از وحدت حقه­ي حقيقيه­ي بدون تجافي، هم در كتاب تكويني جاري است و هم در كتاب تدويني كه مظهر آن است چه اينكه الفاظ موضوع­اند براي معاني عامه.در قرآن حضرت عيسي و مادرش مريم (ع) را كلمه ناميد، ائمه­ي ما خودشان را كلمات ناميده­اند و امام امير المؤمنين و به روايت ديگر امام صادق (ع) صورت انساني را كتاب ناميده­اند و انسان كامل را ميزان قسط و صراط مستقيم و كلام الله ناطق گفته­اند و شواهد بسيار ديگر كه تدوين و تنظيم آنها خود رساله­اي جداگانه خواهد.